مثل اهن رباست گاهی چنان می چسبد که به سختی می توان جداش کرد و کاهی چنان دفع می کند که به هیچ تدبیری نزدیک شدن ممکن نیست .
در این دوری و نزدیکی. کیج و گنگ است .
خود هم نمی داند چرا از چیزی فرار می کند و چرا به چیزی می چسبد و متعهدانه می ماند و نمی رود
برای هیچ یک از شرایط پاسخ مناسبی ندارد
گاه با اندک حرفی دلخور می شود و می برد و گاه همه جیزی را به شوخی و سهل می گیرد و می گذرد .
کاش خودش می دانست چه می خواهد تن به هر چه پیش آید سپرده است
گاه از تایید دیگری گریزان است وگاه فقط به دهان ها چشم دوخته تا ببیند حرفش را شنیده اند
چه کسی او را تایید کرده است
تایید ها جان تازه ای به اومی دهند و نفسی می کشد و راه می افتد
گاه انقدر کار می کند که خسته و هلاک می شود حتی نمی تواند از شدت خستگی تن به خواب دهد
گاه انقدر می پلکد و وقت می گذراند که حیران می ماند از این همه بطالت
گاه انقدر می خواند و می خواند که چشمانش سیاهی می رود و گاه بر هر چه کتاب است رو بر می گرداند
او در برزخی است که نمی داند که به انجا رسیده است
برچسب:
نویسنده: محمد حسینپور